یک سروده، ساقی: August 2007 Archives

هر شب
رأس ساعت ۱۲ بامداد
دو ستاره
از سقف ِ آسمان
پائین می آید...

موهایم را می بوید
دستهایم را نوازش می کند
اشک از صورتم می گیرد
چشمهایم را می بوسد
دریچه ی قلبم را بتادین میزند
و
آهسته می گوید : " شب بخیر ساقی! "

خودت دوری
اما
چشمانت باوفاست.

پنجره را باز میکنم
احساس قشنگ ِ " تو " می آید
می نشیند
بر پرده
بر دیوار...

من
گیج ِ این همه " تو "
مست ِ مست
کنار می آیم با خودم
و
با احساس ِ قشنگی که " تـــو " یی
زندگی می کنم

زیر یک سقف!

چشم ها
لب ها
دندان ها
گونه ها
دست ها
قلب ها...

سکوت میکنم
تا
با کلماتم
تو را بسازم!

میگویم : " تـــو! "

نگاه میکنی ٬
می خندی...