دست خودش نیست
شبیه توست

خرداد ۱۳۸۸ بود
گاهی اگر
خیره می‌شوم
به نقطه‌ای
از پس
آن خرداد است
دیگر
از پدر‌بزرگ نخواستم
خاطرات انقلاب را تعریف کند

روز به روز
ساعت به ساعتش
دقیق یادم است
چگونه بگویم
آن سال
بر ما چه گذشت
تو باور نمی‌کنی
از پشت‌بام کلاشینکف در‌آمد
از خیابان باتوم
تمام کانال‌های تلویزیون
چارلی چاپلین نشان می‌داد

فراموش نکن
به کودکانت هم بگو
روزی روزگاری
در ایران
وقت آن رسید
خرداد ۱۳۸۸ بیاید

ما با هم بودیم
شکست نخوردیم
و
تا همیشه داغ داریم

سارا محمدی‌اردهالی

پرده را کنار می‌زنم
می‌روم چای دم کنم

مجری می‌گوید
امروز
یکی از زیبا‌ترین روزهای اردی‌بهشت است
لبخند می‌زنم

دلش می‌خواست
شاعر شوم

و حالا
نیست که ببیند
شب‌های جمعه
من و دوستانم
دور هم جمع می‌شویم

شعر می‌گوییم
شعر می‌خندیم
شعر می‌رقصیم که
قار و قار و قار

تاریخ زدم
پشت پاکت
آدرسی به نشانی دورها

همین روزها
به دستت خواهد رسید

بزرگ شدی
اما آن نگاه خیره
هنوز
آتش به جانم می‌ریزد
بی پلک بر هم زدنی
و فرصتی
برای نفس کشیدن زخم‌ها

که شلوغ باشد
دود
ترافیک
فرقی نمی‌کند

تنها مهم این‌ست
که هر چه باشد
تو نیز هستی

در این وحشت بی‌همه‌چیز
تو که باشی
همه چیز هست...

که در گلوی منی
بغض کرده‌ای
و مرا
هر لحظه
نزدیک‌تر می‌کنی
به انفجار درونم